|
Mavi bir bisikleti vardı babamın,
Ne hoştu onunla çocukluk yıllarım.
Altmışlı yıllar, bisiklet modası var
Konya yolları bisiklete olmuş yâr.
Kenarda ki üç beş kuruş parasıyla,
Bisiklet aldı babam, uydu modaya.
Maviydi rengi, kocamandı gövdesi,
Sokakta yankılanırdı bip bip sesi.
Bizim yükler, babamın omuzlarında,
Hem okuyup, hem de para kazanmakta.
Annemse yedirir, dikip giydirirdi,
Üç çocuğa, durmaz annelik ederdi.
Ya mavi bisikletimiz ne yapardı?
Üzerinde beş kişi birden taşırdı.
Artık ailemizin bir parçasıydı,
Sorumluluklardan payını almıştı.
İple çekerdik hafta sonunu, gelsin
Babam da bizi dere tepe gezdirsin.
Dolaştırırdı bizi Meram Bağları,
Mevlana, Çaybaşı, Konya sokakları.
Rakipleri fayton ve at arabası,
Hızına varamaz, yaya kalırlardı.
Bahçemizde duvara yaslı dururken,
Yorgunluğunu atardı üzerinden.
Cıvıl cıvıl, akşam sobesi oynarken,
Huzur saçılırdı mavi cüssesinden.
Yaygın çiçek kokuları arasında
Akşam güneşinin son ışıklarıyla.
Dokunurduk hemen her gece sevgiyle,
Merhaba derdik, birlikte yeni güne.
Yıllar birbirini kovalayıp gitti,
Başka bir şehre göçme zamanı geldi.
Babam bisikleti çok ucuza verdi
Ama onun değeri kalbimizdeydi.
Başka bir yuvada devam edecekti.
Mavi bisiklet rüyası sona erdi.
Ne zaman ki mavi bir bisiklet görsem,
Havaya karışmış çiçek kokusuyla
Güneşin son ışıkları hatırımda.
Dönüyorum özlemle, çocukluğuma.
Mavi bir bisikleti vardı babamın,
Ne hoştu onunla çocukluk yıllarım.
Süheyla Aydoğan Malkoç
|
Mesaj Gönder
Profilini Göster
